Langzaam valt het blad
Het tuimelt van de bomen
Op het pad
Het lijkt
een heel gewoon moment
Maar er is iets gevallen
In een tijd
Die niet
meer om mij heen is
Geen ogenblik
Staat in mijn geest geprent
Zo vreemd
en eeuwigdurend
Is het vallen
Vaak zie ik het
Opnieuw beginnen
Je witte handen
vouwen
Een papieren vogel
Nog een...
Je doet het voor de ogen
Van mijn kinderen
Terwijl je zelf
Sinds kort geen kind meer bent
Je vingers
vouwen
Een Japanse vestibule
Ik vraag me af
Waar je aan denkt. Nog enkele ogenblikken
Duurt het zijn